10 november 2017

Donkerlicht • Hoofdstuk 3

Esmée

Hoe druk het ook is op de speelplaats, ik weet hem altijd te vinden. Nathan, knappe, adembenemende, Nathan. Jammer genoeg is dat het enige wat ik kan doen, hem zoeken in een zee van mensen. Ik durf namelijk echt niet met hem te praten, echt absoluut niet.  


“Hé Molly kijk verdomme eens uit waar je loopt!” 
“Euhm, het spijt me ik… sorry.” 
“Oh hou toch je mond Molly!” 
Met mijn wangen rood van schaamte raap ik mijn papieren op van de grond. Er wordt gelachen en over mijn papieren heen gelopen. Wanneer ik alles heb opgeraapt en mezelf weer overeind heb geholpen zie ik hem staan op nog geen vijf meter afstand, hij kijkt me aan met een blik van medelijden. Ik kan wel door de grond zakken, wat een ramp. Ik maak dat ik daar zo snel mogelijk weg kom en vlucht naar het lokaal waar ik straks les heb. 

“Goedemorgen allemaal. Ik hoop dat jullie allemaal de oefeningen hebben gemaakt die ik gisteren heb opgeven, ik ga deze namelijk ophalen en er punten op zetten.” 

Ik begin de papieren door te zoeken naar de oefeningen, de oefeningen waar ik echt veel te lang mee bezig ben geweest om ze nu te zijn kwijtgeraakt op de speelplaats. Ik doorzoek ze nog een tweede en een derde keer en dan staat Mevrouw Porter al aan mijn bank om mijn taak op te halen. 

“Dit had ik niet van jou verwacht Esmée, een nul dan maar?”
“Mevrouw, ik zweer het u, ik heb die oefeningen echt gemaakt, echt.” 
“Dan kan je ze dus nu maar beter afgeven, is het niet?”
“Dat zal helaas niet gaan vrees ik.” 
“Een nul dus.” 

De schooldag zit er op. Ik loop zoals altijd zo snel mogelijk naar de uitgang van het schoolgebouw om dan als een malle te lopen naar de bushalte. 
“Esmée! Esmée wacht even!” 
Wacht, is dat…

“Ik geloof dat dit nog van jou is.” 

Nathan! Ik trek het blad uit zijn handen en begin te lopen zo snel ik kan. Gelukkig komt de bus meteen aan en kan ik meteen naar huis vertrekken. 

Thuis vraagt vraagt mama me net zoals altijd hoe mijn dag geweest is en antwoord ik zoals altijd super enthousiast dat het een geweldige dag was. Vandaag is dat niet helemaal gelogen. Ik werd maar twee keer Molly genoemd en Nathan heeft voor het eerst tegen me gepraat. Hij wist zelfs mijn naam! Toch kan ik alleen maar denken aan hoe ik die nul voor wiskunde ga moeten uitleggen. Had ik trouwens al gezegd dat hét blad, het blad met mijn oefeningen was? Ik doe de deur van mijn kamer dicht ga op mijn bureaustoel zitten en sluit mijn ogen. 

Leah: Hoi!


__________
©Amber Camus

Geen opmerkingen:

Een reactie posten