25 september 2017

Brieven Aan De Duisternis - Brigid Kemmerer


"Ik zou net zo goed brieven aan de duisternis kunnen schrijven en een antwoord verwachten. 
Ik weet niet wie je bent, maar ik heb het gevoel dat ik je begrijp.
Ik heb het gevoel dat jij mij begrijpt. " 


Er zijn een paar boeken en schrijvers waarop ik jaloers ben. "Brieven Aan De Duisternis" is zeker één van deze boeken. Ik voelde het verdriet van de personages door de bladzijden heen en ik werd verliefd op de schrijfwijze van Brigid. Ik wou dat ik ook zo goed kon schrijven als zij en zo'n prachtig verhaal kon bedenken. 

Juliet schrijft brieven naar haar dode moeder en laat deze achter bij haar graf. Dit is de enige manier voor haar om een beetje te kunnen omgaan met het verlies. Op een dag krijgt ze antwoord. Declan werkt op het kerkhof vanwege een taakstraf. Hij komt één van haar brieven tegen en vindt ze zo deprimerend dat hij de neiging voelt te reageren. Dit raakt Juliet heel erg, waardoor ze een brief schrijft aan hem in de veronderstelling dat hij deze ook zal lezen. Dit is het begin van een lange briefwisseling, die snel doorgaat via mail en chat. Er ontstaat een mooie en diepe vriendschap tussen de twee... 

Of toch niet? Want ze weten niet met wie ze aan het praten zijn. Het enige dat ze zeker weten is dat ze naar dezelfde school gaan. Ze vertellen elkaar alles, hoe ze zich voelen, dingen die ze hebben meegemaakt, hoe ze omgaan met de verliezen... alles buiten hun naam. Ze zijn bang dat hun veilige bubbel zal kapot gaan eens ze dit weten. 
"Begrijp je wat je me hebt afgepakt? Heb je enig idee?
 Wat je schreef betekent dat je weet wat verdriet is.
Maar dat geloof ik niet.
Als dat waar was, zou je je niet met mijn verdriet hebben bemoeid. " 
Ik heb dit boek in een paar dagen uitgelezen, (waar zijn zomers anders voor? 😉 ) ik kreeg er maar geen genoeg van. Het boek heeft een heel verdrietig thema, de dood en verlies staan centraal. Toch vond ik het geen droevig boek. In tegendeel zelfs. Ik vond het een heel hoopgevend boek. Als ik met één zin zou moeten beschrijven waarover het boek gaat, dan kies ik; twee gebroken mensen maken elkaar weer heel.
En al lijkt het dat Declan Juliet heel maakt en vice versa, eigenlijk deden ze het gewoon zelf. Ze hadden alleen een klein duwtje nodig in de rug om de stappen te durven zetten. 
Dat zijn ze voor elkaar; elkaars duwtjes in de rug. 

Door dit boek ben ik beginnen dromen over een carrière als schrijfster. Ik wil ook zo'n sterke gevoelens kunnen beschrijven, ik wil mensen kippenvel geven, laten wenen van verdriet, pijn, maar natuurlijk ook van het lachen. Ik wil mensen doen stilstaan bij dingen, net zoals ik stilsta bij bepaalde dingen wanneer ik een boek lees. Dit boek is een groot voorbeeld van waarom ik zo graag lees. Ik begin al te glimlachen als ik er nog maar aan denk. (Ik zit dit artikel dus te typen met een vreemde smile op mijn gezicht, moet echt een stom zicht zijn haha) 


Na al dit positieve nieuws, (was it too much?) is het vast geen verrassing dat ik dit boek 5 sterren geef. Ik ben helemaal verliefd, op het verhaal, op Declan, op Juliet en op Brigid. Ik wou dit boek al heel lang lezen en ben zo blij dat ik het nu eindelijk heb kunnen doen. 
Een echte aanrader! 

Extra: 
Ik weet niet of de titel hier van komt, (al heb ik wel een groot vermoeden) maar Declan noemt zichzelf De Duisternis als hij met Juliet praat. Juliet is Grafmeisje. 

Tot snel! Xx

Mirte 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten