3 juli 2017

Ik kan je niet vergeten • Asley Royer

" 'Levi, kom hier! We zullen het er toch over moeten hebben!' zegt mijn moeder vanaf de andere kant van mijn kamerdeur. Ik zit op de koude, houten vloer en leun met opgetrokken knieën tegen de deur. Met mijn tanden bijt ik hard in mijn onderlip en voel een scherpe pijn. Ik bijt harder, net zo lang totdat ik alleen nog maar de lichte vibraties onder mijn tanden voel. 'Laat me alsjeblieft even binnen,' smeekt ze nu. 'Dit doet mij net zoveel pijn als jou.' "
Zo begint het verhaal van Levi. Hij is zijn beste vriendin / lief Delia verloren in een auto -ongeluk en sindsdien praat hij niet meer. Met niemand meer, zelfs niet met zijn mama en beste vriend. Er gaan moeilijke maanden voorbij, met evenveel therapeuten, groepssessies, instellingen... maar zonder resultaat. Levi zakt dieper weg in zijn depressie. Zijn mama ziet geen andere oplossing dan hem weg te halen uit de omgeving vol herinneringen en stuurt hem naar zijn papa in Amerika. Daar kijkt hij enorm tegenop, want sinds de scheiding van zijn ouders heeft hij amper tot geen contact meer met zijn papa gehad. Wanneer hij daar aankomt, wil hij zo snel mogelijk terug naar zijn leven in Australië. Hij doet totaal geen moeite zich daar thuis te voelen of zich open te stellen naar anderen toe. 

Totdat hij Delilah ontmoet. In het begin heeft hij een grote hekel aan haar, hij vindt dat zij zich te veel met hem bemoeit en dat ze te hard lijkt op Delia. Maar hoe meer moeite hij doet om haar weg te duwen, hoe harder zij een weg vindt om bij hem in de buurt te komen. Na lang aandringen van Delilah beseft hij dat het oké is om vrienden te hebben, dat hij niet alles alleen moet doorstaan. 
“ ‘Het is niet erg om verdrietig te zijn, Levi,’ fluister ik. ‘En je bent niet alleen.’
Hij zucht en laat zich dan plotseling tegen me aan vallen, zijn hoofd op mijn schouder. Even ben ik verbaasd, dan sla ik voorzichtig mijn armen om hem heen. Hij huilt uit op mijn schouder en zijn tranen doorweken mijn shirt. Zwijgend laat ik hem huilen. Dit had ik niet van Levi verwacht. Hij leek zo onbreekbaar. Terwijl hij dus in werkelijkheid elke dag pijn leed. En vandaag was het hem blijkbaar allemaal even teveel geworden. Het lijkt wel alsof ik elke keer een andere kant van Levi te zien krijg. Hij is één groot mysterie, wachtend om ontrafeld te worden.”

Tijdens het lezen van het boek, heb ik vaak tranen in mijn ogen gehad. Ik probeer me in te leven in Levi en ik kan me niet voorstellen wat ik zou doen als mijn beste vriend(in) / lief ineens zou sterven. Ik denk dat “pijn” een gevoel is dat doorheen heel dit verhaal een groot thema is en dat voel je ook als lezer. Je hebt het gevoel dat je hart gebroken wordt, maar na elke pagina is je hart weer eventjes gelijmd. 

Mijn favoriete personage is Levi, omdat ik het meeste met hem meeleef. Hij is een jongen die heel veel heeft meegemaakt, op zoek naar een manier om dit allemaal te verwerken. Hij probeert zich heel stoer en hard voor te doen, maar doorheen de hoofdstukken merk je dat hij eigenlijk een heel lieve en gevoelige jongen is. Bij Delilah kan hij meer en meer zichzelf zijn, dat zijn dan ook stuk voor stuk mooie stukjes om te lezen. Hij is heel grappig en is erg lief, vooral tegen het kleine zusje van Delilah. 

Ik vind het een heel geloofwaardig boek, ik denk dat veel mensen zich kunnen herkennen in de personages. Niet enkel Levi en Delilah, want ik herken ook vrienden van mij in Aiden, Caleb en Mitchell (de vrienden van Delilah en Levi). Ik denk dat het ook een goed boek is om psychische problemen bij jongeren toegankelijker te maken, het wordt iets makkelijk om het te vatten. 
"Op dat moment realiseer ik me dat ik al heel lang geleden gestopt ben met zoeken naar het einde van de regenboog. Ik geloof dat ik het in Delilah gevonden heb."
Ik kan dit boek zeker aanraden, het is zo'n mooi boek! Ik heb nog nooit zo hard gehuild bij een boek denk ik, (zelfs niet bij The Fault In Our stars! ) het was een heel gevoelig en mooi boek. 5 sterren waard! 
Extra informatie over Ashley Royer : 
Ashley begon haar verhaal te schrijven toen ze dertien jaar was, dit deed ze op Wattpad, dit is een site waar je gratis verhalen kan lezen én schrijven. Haar verhaal is meer dan 15 miljoen keer gelezen op Wattpad en nu is het boek dus ook gepubliceerd. Ashley is nog maar 18!


Ciao adios my friends! Laat me weten wat jullie ervan vinden hé?!



Mirte xxx

Geen opmerkingen:

Een reactie posten