20 februari 2017

Ik zie je tussen de wolken • Maren Stoffels

“Misschien zul je mij niet begrijpen.Waarom ik mezelf pijn doe bijvoorbeeld.Of waarom ik zo raar doe tegen dat meisje in het ziekenhuis.Waarom ik denk dat ik een jongetje kan redden van kanker.Misschien zul je mij niet helemaal begrijpen. Maar ik zal prober het uit te leggen. Ik ben Lauren. En dit is mijn verhaal.”


Lauren krijgt van haar leerkracht en haar schoolpsycholoog Loes (waar ze in het geheim naartoe gaat) de opdracht om stage te gaan lopen in het ziekenhuis. Daar moet ze "buddy" zijn van Casper. Met dikke tegenzin gaat ze er naartoe, waar ze tot haar verbazing moet vaststellen dat Casper ernstig ziek is. Leukemie. 'Is dit een grap van Loes?' 'Wat doe ik hier?' Eerst is ze vooral kwaad op Loes, maar na een tijdje begint ze zich te hechten aan Casper. Ze wil er alles aan doen om hem blij te maken. 
Dan is er ook nog Jasmijn, de beste vriendin van Casper. Lauren en Jasmijn kunnen enkel negatief zijn over elkaar, ze kunnen elkaar niet uitstaan. Maar dan is er een vreemde ontmoeting tussen de twee en groeien ze steeds dichter naar elkaar toe. Voor beide is dit een heel verwarrend gegeven, zeker omdat Lauren ondertussen een vriendje Sepp heeft. Toch voelt ze zich niet helemaal goed bij hem, wat alles nog ingewikkelder maakt. 
Lauren haar armen staan vol met littekens en sneden. Dit is haar geheim. Tot Loes het ontdekt. Het wordt steeds moeilijker om deze te verbergen voor anderen. 
“Ik staarde naar mijn arm, die gehavend op de tafel lag. Al deze littekens zouden eeuwig bij me blijven, of ik wilde of niet. Als ik straks ging studeren, zouden ze met me meegaan. Als ik zou trouwen, zeiden ze ja met mij. Als ik doodging, lagen ook zij in de kist.”
Dit vond ik één van de mooiste zinnen / paragrafen uit het boek. Ik weet nog hoe koud ik het had toen ik het uitlas. Ik had het letterlijk ijskoud en had kippenvel over mijn armen. Het is een heel heftig verhaal, maar op zo'n mooie manier geschreven dat iedereen zich kan herkennen in Lauren. Ik ben zelf een tiener, dus ik weet hoe ingewikkeld, verwarrend en moeilijk alles soms kan zijn voor ons. Ik wil jullie er ook allemaal aan herinneren dat het normaal is om het af en toe niet meer te zien zitten. Als jullie ooit de behoefte voelen om te praten met iemand, als het jullie even teveel wordt, schaam je dan niet. Er zijn veel goede organisaties, zoals Tejo en Awel die dagelijks te maken krijgen met jongeren en hun problemen. Verder kunnen jullie ook altijd terecht bij je school, de leerlingenbegeleidster of het CLB. En natuurlijk zijn Amber en ik altijd bereid om te luisteren en te helpen waar kan! Maar praat erover, dat lucht echt op. 

Ik vind dit verhaal één van de mooiste verhalen die ik ooit gelezen heb. Ik vind het knap dat Maren Stoffels zulke moeilijke onderwerpen zo goed kan verwoorden. Het verhaal sluit heel hard aan bij wat ik al geleerd heb binnen Humane Wetenschappen en wat ik graag later zou doen. Eén van de dingen die ik graag wil worden later is leerlingenbegeleidster, een soort Loes dus. 

Dit boek krijgt van mij zonder enige twijfel 5 sterren. Een echte aanrader voor iedereen! 

Extra informatie over Marren Stoffels: 
Maren is een Nederlandse schrijfster uit Amsterdam.
Maren schreef al van kleins af aan, haar eerste (onuitgebrachte) verhaal schreef ze toen ze 9 jaar was. Op haar 15 begon ze met haar uitgebrachte verhalen te schrijven. Haar eerste uitgebrachte boek was "Dreadlocks & Lippenstift". (Dit boek heb ik ook al gelezen, ook goed!) 
Nood aan een babbel:
Awel 
Hopelijk heb ik jullie niet te hard afgeschrikt met dit serieus thema, volgende keer zal ik weer iets vrolijker zijn! :-) 

Dikke kussen! 
Mirte xxx 

2 opmerkingen:

  1. Heel mooi verwoord Mirte. En inderdaad niet evident zo'n zware thema's aan te snijden. Doe zo voort, goed bezig !

    BeantwoordenVerwijderen